Gabriel Fauré - Wikipedia, la enciclopedia libre

Gabriel Fauré

De Wikipedia, la enciclopedia libre


GABRIEL URBAIN FAURÉ
GABRIEL URBAIN FAURÉ
Nacimiento: 12 de mayo de 1845
Bandera de Francia Pamiers, Francia
Fallecimiento: 4 de noviembre de 1924
Bandera de Francia París, Francia
Ocupación: Compositor, organista y pedagogo
Cónyuge(s): Marie Fremiet

Gabriel Urbain Fauré (1845-1924), compositor, pedagogo y organista francés. Romántico en sus inicios y admirador de la música de Richard Wagner, se sumó luego a la corriente impresionista en la línea de la música francesa, siendo la suya de una gran finura melódica y equilibrio compositivo.

[editar] Su vida

Nació en Pamiers (Francia), el 12 de mayo de 1845. Fauré era hijo de Toussaint-Honoré Fauré, y de Marie-Antoinette-Hélène Lalène-Laprade. Siendo muy joven, fue enviado con una nodriza; después, a la edad de nueve años (en 1854), dejó el hogar familiar de Pamiers, en el departamento de Ariège (Mediodía-Pirineos), y se trasladó a París para estudiar en l'École Niedermeyer. Esta escuela formaba organistas de iglesia y directores de coro. Allí estudió durante once años y tuvo como profesor a Camille Saint-Saëns -con quien le uniría siempre una gran amistad-, quien le dio a conocer la música de sus contemporáneos (como Robert Schumann o Franz Liszt).

En 1870, Fauré se enrola en el ejército y participa en los combates para levantar el Sitio de París durante la Guerra franco-prusiana. Durante la Comuna de París, residió en Rambouillet (Suiza), donde dio clases en la Escuela Nedermeyer, que había sido desplazada a dicha población. En Octubre de 1871 regresa a París, y es nombrado organista de la Iglesia de San Sulpicio (St. Sulpice); paralelamente, asiste con regularidad a los salones de Saint-Saëns y de Pauline Viardot-García. Allí se encuentra con los principales músicos parisinos de la época, y forma con ellos la Société Nationale de Musique.

En 1874, Fauré deja su trabajo en St. Sulpice y remplaza en la iglesia de la Madeleine a Saint-Saëns, quien a menudo estaba ausente. Cuando este último se retiró definitivamente en 1877, Fauré se convirtió en el director de coro. Por la misma época, Fauré se compromete con Marianne Viardot (hija de Pauline Viardot-García), pero esta rompe prontamente su compromiso. Decepcionado, viaja a Weimar donde se reune con Liszt, y a Colonia donde asiste a la producción del Nibelungo de Richard Wagner. Fauré admiraba a Wagner, pero es uno de los pocos compositores de su generación que no cae bajo su influencia.

En 1883, Fauré desposa a Marie Fremiet, con quien tiene dos hijos. Para atender las necesidades de su familia, Fauré se compromete con servicios cotidianos en la iglesia de la Madeleine y dicta clases de piano y de armonía. Solamente durante el verano Fauré tiene tiempo para componer. Gana poco dinero con sus composiciones. Durante este periodo, Fauré escribe varias obras importantes, numerosas piezas para piano y canciones, pero las destruye en su mayoría después de algunas presentaciones, no reteniendo más que algunos movimientos para reutilizar sus motivos.

Fauré vivió una juventud dichosa, pero la ruptura de su compromiso matrimonial, así como lo que él percibe como una falta de reconocimiento musical lo conducen a un estado de depresión, que él califica como melancolía. Sin embargo, en la década de 1890 la suerte le sonríe. Viaja a Venecia, donde se reune con algunos amigos y escribe varias obras. En 1892, llega a ser inspector de los conservatorios de música de la provincia, lo que significa que ya no tiene que enseñar a estudiantes principiantes. En 1896, es nombrado organista jefe en la iglesia de la Madeleine y sucede a Jules Massenet como profesor de composición en el Conservatorio de París, donde enseña a grandes compositores como George Enescu, Maurice Ravel, Alfredo Casella e incluso a Nadia Boulanger.

Gabriel Fauré.
Gabriel Fauré.

Entre 1903 y 1921, Fauré es criticado por el diario El Figaro. En 1905, sucede a Théodore Dubois como director del Conservatorio de París, donde realiza numerosos cambios. Su situación financiera mejora y su reputación como compositor crece.

Tras su elección, en 1909, en el Instituto de Francia, Fauré rompe con la vieja Société Nationale de Musique. Su audición se hacía cada vez más débil y su percepción de las bajas y de las altas frecuencias era distorsionada.

Su responsabilidad en el Conservatorio unida a su pérdida de audición hacen disminuir notablemente su producción musical. En 1920, a los 75 años, Fauré se retira del Conservatorio. Ese mismo año, recibe la Gran Cruz de la Legión de Honor, una distinción que por aquel entonces no era común para un músico. Su estado de salud es muy delicado, en parte como resultado de su excesivo consumo de tabaco. A pesar de ello, Fauré sigue escuchando a jóvenes compositores, en particular, a los miembros del grupo de Los Seis.

Gabriel Fauré murió de neumonía, el 4 de noviembre de 1924, en París. Los funerales nacionales tuvieron lugar en la Iglesia de la Madeleine. Fue inhumado en el cementerio de Passy, en París.

[editar] Catálogo de obras

Catálogo de obras de Gabriel Fauré
Año Opus Obra Tipo de obra
- s. op. Plainte des Oceanides -
1861/62 Opus 001 Canciones opus 01 de Victor Hugo [I. Le Papillon et la fleur.- II. Mai], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1863 Opus 011 Cantique de Jean Racine, coro y órgano o piano. Música coral (órgano)
1863 Opus 017 [3] Romances sans paroles, opus 17. Música solista (piano)
1865 s. op. Gavota para piano (obra de juventud). Música solista (piano)
1866 Opus 002 Canciones opus 02 [I. Dans les ruines d'une abbaye.- II. Les matelots (Th. Gautier)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1869 s. op. Cadencia para concierto de piano de Beethoven. Música solista (piano)
1870,77 Opus 007 Canciones, opus 07 [I. Aprés un rêve (R. Bussine).- II. Hymne (Baudelaire).- III. Barcarolle (M. Monnier)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1871,62 Opus 005 Canciones opus 05 [I. Chant d'automne (Baudelaire).- II. Rêve d'amour (V. Hugo).- III. L'absent (V. Hugo)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1871,75 Opus 008 Canciones opus 08 [I. Au bord de l'eau II. La Ranpon III. Ici bas! (Sully-Prudhomme)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1871,78 Opus 003 Canciones opus 03 [I. Seule!. (Th. Gautier.- II. Sérénade toscane (R. Bussine)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1872,7 Opus 004 Canciones opus 04 [I. Chanson de pêcheur (Th. Gautier).- II. Lydia (Leconte de Lisle)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1873 Opus 006 Canciones opus 06 [I. Aubade (Louis Pommey.- II. Tristesse (Th. Gautier.- III. Sylvia (P. de Choudens). Música vocal (piano)
1874 Opus 009 Opus 09 -
1874 Opus 010 Dúos opus 10 [I. Puisqu'ici bas (V. Hugo), II. Tarentelle (M. Monnier)], para 2 soprano y piano. Música vocal (piano)
1875 Opus 012 Les Djinns (V. Hugo) opus 12, coro con orquesta o piano. Música coral (orquesta)
1875/76 Opus 013 Sonata para violín y piano nº 1. Música instrumental (violín y piano)
1876 Opus 093 Ave Maria (hacia 1876, dúo modificado y publicado con el nº de opus 93, 1906). Música vocal (piano)
1876 Opus 015 Cuarteto para piano y cuerdas nº 1, opus 15 (rev. 1883). Música de cámara (cuarteto)
1877 Opus 028 Romance opus 28, para violín y piano. Música instrumental (violín y piano)
1878 Opus 007/1 Aprés un rêve, opus 7 nº 1, para violoncello y piano (u orquesta). Música instrumental (violoncello y piano)
1878 Opus 018 Canciones opus 18 [I. Nell (Leconte de Lisie).- II. Le Voyageur.- III. Automne (A. Silvestre], mélodiea con piano. Música vocal (piano)
1878/79 Opus 014 Concierto de violín y orquesta (inacabado). Música orquestal (concierto)
1879 Opus 019 Ballade, opus 19 (original piano solo). Música solista (piano)
1880 s. op. Souvenirs de Bayreuth (en colaboración con André Messager). Música solista (piano)
1880 s. op. Messe basse, para 3 voces femeninas y órgano. Música coral (misa)
1880 Opus 016 Berceuse, opus 16, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1880 Opus 021 Poème d'un jour (Ch. Grandinotijin) [I. Rencontre.- II. Toujours.- III.. Adieu], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1881 Opus 019.a Ballade, opus 19 (para piano y orquesta). Música orquestal (concertante)
1881 Opus 020 Suite de orquesta en fa. Música orquestal
1881 Opus 022 Ruisseau, para coro femenino, a 2 voces y piano. Música coral (piano)
1881/82 Opus 023 Canciones opus 23 [I. Les Berceaux (Sully-Prudhomme.- II. Notre Amour (A. Silvestre).- III. Le Secret], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1882 Opus 025 Impromptu nº 1, opus 25, para piano. Música solista (piano)
1882 Opus 026 Barcarola nº 01, opus 26, para piano. Música solista (piano)
1882 Opus 029 La Naissance de Venus, escena mitológica para solistas, coro y orquesta. Música coral (orquesta)
1882, 83 Opus 027 Canciones opus 27 [I. Chanson d'amour II. La Fée aux chansons (A. Silvestre)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1883 Opus 016a Berceuse, opus 16, para violoncello y orquesta. Música orquestal (concertante)
1883 Opus 024 Elegie, opus 24, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1883 Opus 024a Elegie, opus 24, para violoncello y orquesta. Música orquestal (concierto)
1883 Opus 030 Valse-caprice nº 1, opus 30, para piano. Música solista (piano)
1883 Opus 031 Impromptu nº 2, opus 31, para piano. Música solista (piano)
1883 Opus 032 Mazurca, para piano. Música solista (piano)
1883 Opus 033 Nocturno nº 1, 2 y 3, opus 33, para piano. Música solista (piano)
1883 Opus 034 Impromptu nº 3, opus 34, para piano. Música solista (piano)
1884 Opus 035 Madrigal (sur un poème de D'Armand Silvestre). Música vocal
1884 Opus 035 Madrigal (A. Silvestre), opus 35, coro o cuarteto vocal y piano. Música coral
1884 Opus 036 Nocturno nº 04 opus 36, para piano. Música solista (piano)
1884 Opus 037 Nocturno nº 05 opus 37, para piano. Música solista (piano)
1884 Opus 038 Valse-caprice nº 2, opus 38, para piano. Música solista (piano)
1884 Opus 039 Canciones opus 39 [I. Aurore.- II. Fleur jetée.- III. Le Pays de Réves (A. Silvestre). IV. Les Roses d'Ispahan (Leconte de Lisie], opus 39, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1884 Opus 040 Symphonie en re min. Música orquestal (sinfonía)
1884 s. op. Tu es Petrus, barítono solo, coro y órgano. Música coral (órgano)
1885 Opus 041 Barcarola nº 02, opus 41, para piano. Música solista (piano)
1885 Opus 042 Barcarola nº 03, opus 42, para piano. Música solista (piano)
1886 Opus 043 Canciones opus 43 [I. Noél (V. Wilder).- II. Noctume (V. de I'Isle-Adam)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1886 Opus 044 Barcarola nº 04, opus 44, para piano. Música solista (piano)
1886 Opus 045 Cuarteto para piano y cuerdas nº 2, opus 45. Música de cámara (cuarteto)
1886 Opus 050 Pavana,para orquesta . (orquesta)
1887 Opus 046 Canciones opus 46 [I. Les présents (Villiers de I'Isle Adam).- II. Clair de Lune (Verlaine)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1887 Opus 047/1 O Salutaris, opus 47/1, una voces y órgano. Música vocal (órgano)
1888 Opus 047/2 Maria, mater gratiae, opus 47/2, 2 voces y órgano. Música vocal (órgano)
1888 Opus 052 Caligula (Dumas), música de escena para coro de mujeres y orquesta. Música incidental (teatro)
1888 Opus 053 Opus 53 -
1888/89 Opus 051 Canciones opus 51 [I. Larmes.- II. Au Cimetiére (J. Fichepin).- III. Spleen (Verlaine).- IV. La Rose (Leconte de Lisle)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1889 Opus 049 Petite Piéce, opus 49, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1889 Opus 057 Shylock Suite (E. Haraucouri según Shakespeare), música de escena para tenor y orquesta. Música incidental (teatro)
1889 s. op. En prière (St. Bordese), mélodie con piano. Música vocal (piano)
1890 Opus 054 Ecce fidelis servus, opus 54, 3 voces, órgano y cb. Música coral (órgano)
1890 Opus 055 Tantum ergo, I opus 55, una voz solista, coro y órgano. Música coral (órgano)
1891 Opus 048 Réquiem, opus 48, solistas, coro y orquesta. Música coral (orquesta)
1891 Opus 058 [5] Mélodies sobre poemas de Verlaine llamadas «de Venecia». Música vocal
1892 Opus 059 Valse-caprice nº 3, opus 59, para piano. Música solista (piano)
1892 Opus 060 Opus 60 -
1892/93 Opus 061 La Bonne Chanson (Verlaine), opus 61, melodies. Música vocal (piano)
1893 Opus 078 Sicilienne, opus 78, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1893 s. opus Sérénade du bourgeois gentilhomme. -
1893/96 Opus 056 Dolly, 6 pièces para piano a cuatro manos. Música solista (piano a 4 manos)
1894 Opus 062 Valse-caprice nº 4, para piano. Música solista (piano)
1894 Opus 063 Nocturno nº 06 opus 63, para piano. Música solista (piano)
1894 Opus 063bis Hymne a Apollon (canto griego antiguo), opus 63 bis, arm. para canto y arpa, flauta y 2 clarinetes. Música vocal (instrumentos)
1894 Opus 064 Opus 64 -
1894 Opus 066 Barcarola nº 05, opus 66, para piano. Música solista (piano)
1894 Opus 065/1 Ave verum, opus 65/1, 2 voces femeninas y órgano. Música vocal (órgano)
1894 Opus 065/2 Tantum ergo II opus 65/2, solistas y coro femenino a 3 voces. Música coral
1894 Opus 083 Canciones opus 83 [I. Joríson (Verlaine.- II. Soir (A. Samain)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1894/95 Opus 069 Romance opus 69, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1895 Opus 067 Salve Regina y Ave Maria, opus 67, una voz y órgano. Música vocal (órgano)
1895 Opus 068 Allegro symphonique (1º mov. de la suite de orquesta opus 20), opus 68. Música orquestal
1895 Opus 073 Theme and Variations, opus 73. Música solista (piano)
1896 Opus 070 Barcarola nº 06, opus 70, para piano. Música solista (piano)
1896 Opus 071 Opus 71 -
1896 Opus 072 Pleurs d'or (A. Samain), opus 72, dúo para mezzo-soprano y barítono. Música vocal (piano)
1897 Opus 056.a Dolly, suite opus 56 (versión orquestal de H. Rabaud) [(Berceuse, Mi-a-ou, Le Jardin de Dolly, Kitty-Valse, Tendresse, Le Pas Espagnol)]. Música orquestal (suite)
1897 Opus 074 Nocturno nº 07 opus 74, para piano. Música solista (piano)
1897 Opus 075 Andante, para violín y piano. Música instrumental (dúo)
1897 Opus 076 Canciones opus 76 [I. Le Parfum impemssable (L. de Lisle).- II Arpége (A. Samain)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1897 Opus 077 Papillon, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1898 Opus 079 Fantasía, para flauta y piano. Música instrumental (dúo)
1898 Opus 080 Pelleas et Melisande (Maeterlinck), opus 80, Musique de scène. Música incidental (teatro)
1898 Opus 081 Opus 81 -
1898 Opus posth. Chanson de Melisande, opus Post,, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1899/1900 Opus 082 Prométhée (J. Lorrain y F. A. Hérold), ópera. Música de ópera
1901 Opus 088 Le Voile du bonheur (G. Clemenceau), música teatral (inédita). Música incidental (teatro)
1902 Opus 085 Canciones opus 85 [I. Dans la forêt de septembre II. La fleur quí va sur l'eau (C. Mendés).- III. A acompagnement (A. Samain], mélodie. Música vocal (piano)
1902 s. op. Cadencia para concierto de piano de Mozart, KV 49. Música solista (piano)
1904 Opus 086 Impromptu para arpa, opus 86. Música solista (arpa)
1904 Opus posth. Tantum ergo III, para voz solista y coro mixto (o coro monódico ad lib.). Música vocal (piano)
1904 Opus 087 Canciones opus 87 [I. Le plus doux chemin.- II. Le Ramier (A. Silvestre)], mélodie con piano. Música vocal (piano)
1905 Opus 089 Quinteto para piano y cuerdas nº 1, opus 89. Música de cámara (quinteto)
1905 Opus 090 Barcarola nº 07, opus 90, para piano. Música solista (piano)
1905 Opus 091 Impromptu nº 4, opus 91, para piano. Música solista (piano)
1906 s. op. Vocalíse-étude, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1906 Opus 092 Le don silencieter (J. Dominique), opus 92, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1906 Opus 096 Barcarola nº 08, opus 96, para piano. Música solista (piano)
1907 Opus 094 Chanson (H. de Régnier), opus 94, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1907 Opus 095 La Chanson d'Eve (Ch. van Lerberghe) mélodie con piano. Música vocal (piano)
1907/12 s. op. Pénélope, ópera. Música de ópera
1908 Opus 100 Opus 100 -
1908 Opus 084 [8] Piezas brèves (incluye el Nocturne nº 8) opus 84, para piano. Música solista (piano)
1908 Opus 097 Nocturno nº 09, opus 97, para piano. Música solista (piano)
1908 Opus 098 Serenade, opus 98, para violoncello y piano. Música instrumental (violoncello y piano)
1908 Opus 099 Nocturno nº 10 v 99, para piano. Música solista (piano)
1909 Opus 101 Barcarola nº 09, opus 101, para piano. Música solista (piano)
1909/10 Opus 103 [9] Préludes, opus 103. Música solista (piano)
1910 Opus 102 Impromptu nº 5, opus 102, para piano. Música solista (piano)
1913 Opus 086bis Impromptu nº 6, opus 86bis (versión original para arpa opus 86), para piano. Música solista (piano)
1913 Opus 104.1 Nocturno nº 11 opus 104 nº 1, para piano. Música solista (piano)
1913 Opus 104.2 Barcarola nº 10, opus 104 nº 2, para piano. Música solista (piano)
1913 Opus 105 Barcarola nº 11, opus 105, para piano. Música solista (piano)
1914/15 Opus 106 Le Jardin clos (Ch. Van Laberghe), mélodie con piano. Música vocal (piano)
1915 Opus 106bis Barcarola nº 12, opus 106bis, para piano. Música solista (piano)
1915 Opus 107 Nocturno nº 12, opus 107, para piano. Música solista (piano)
1917 Opus 108 Sonata para violín y piano nº 2. Música instrumental (violín y piano)
1917 Opus 109 Sonata para violoncello y piano nº 1, opus 109. Música instrumental (violoncello y piano)
1917/18 Opus 111 Fantasia para piano y orquesta. Música orquestal (concertante)
1918 Opus 110 Une ch telaine en sa tour, para arpa. Música solista (arpa)
1918/20 Opus 112 Masques et Bergamesques, suite de orquesta. Música orquestal (suite)
1919 Opus 113 Mirages (Baronne de Brimont), mélodie con pianoo. Música vocal (piano)
1919 Opus 114 C'est la paix,, mélodie con piano. Música vocal (piano)
1921 Opus 115 Quinteto para piano y cuerdas nº 2, opus 115. Música de cámara (quinteto)
1921 Opus 116 Barcarola nº 13, opus 116, para piano. Música solista (piano)
1921 Opus 117 Sonata para violoncello y piano nº 2, opus 117. Música instrumental (violoncello y piano)
1921 Opus 119 Nocturno nº 13 opus 119, para piano. Música solista (piano)
1921 s. op. Chant funéraire, para el centenario de la muerte de Napoleón. Música vocal
1921/22 Opus 118 L'Horizon Chimérique (Jean de la Ville de Mirmonti), mélodie con piano. Música vocal (piano)
1923/24 Opus 120 Trio para violín , violoncello y piano. Música de cámara (trío)
1924 Opus 121 Cuarteto de cuerdas, opus 121. Música de cámara (cuarteto)

[editar] Enlaces externos

Sildenafil (w³. cytrynian sildenafilu, ang. i INN sildenafil citrate, ATC: G 04 BE 03, oryginalna nazwa handlowa: Viagra) - lek stosowany w leczeniu zaburzeñ erekcji oraz w pierwotnym nadciœnieniu p³ucnym (w tym wskazaniu pod nazw¹ Revatio). Zosta³ on opatentowany w 1996 roku przez firmê Pfizer i wprowadzony po raz pierwszy na rynek w 1998 roku. Szynaszyla - D³ugo¶æ cia³a 20-40 cm, Mieszkania Kraków ogona 7,5-20 cm, waga 0,5-1,0 kg. Srebrzyste, per³owoszare futro jest miêkkie i gêste, a ogon pokryty d³ugimi Motocykle w³osami. Oczy oraz uszy du¿e. Pozycjonowanie stron Po trwaj±cej prawie 4 miesi±ce (oko³o110 dni) ci±¿y rodzi siê od 1 do 6 zaawansowanych w rozwoju m³odych. ¯yje w koloniach zamieszkuj±cych meble tereny skaliste w górach Chile, Argentyny i Boliwii, gdzie ¿ywi siê ro¶linno¶ci± wysokogórsk±. Dawniej liczna, obecnie ze wzglêdu na cenione futerko zosta³a niemal zupe³nie wytrzebiona. Czêsto jest hodowana. Blacha – wyrób hutniczy, którego gruboœæ jest znacznie mniejsza od d³ugoœci i szerokoœci. Gruboœci blach le¿¹ w granicach od dziesi¹tych czêœci milimetra do kilkudziesiêciu milimetrów. mog¹ byæ g³adkie lub posiadaæ fakturê powierzchniow¹. Blachy dostarczane s¹ w postaci p³askich arkuszy lub taœm zwiniêtych w krêgi. suknie œlubne, odzyskiwanie danych, Kominki, Pozycjonowanie, opony Doda Domki Dźwirzyno kartki elektroniczne hardi opryskiwacze